Kiła – krętek blady

Kiła – krętek blady
5 (100%) 11

Kiła to choroba wywoływana przez bakterię krętka bladego. Przenoszona jest drogą płciową, zwłaszcza w sytuacjach, kiedy partnerzy nie zachowują należytej higieny oraz nie stosują prezerwatywy, chroniącej przed większością chorób wenerycznych. Może pojawić się również w wyniku uprawiania stosunków oralnych lub analnych, dlatego zawsze powinniśmy mieć pewność, że nasz partner jest zdrowy i nie decydować się pochopnie na współżycie ze świeżo poznaną osobą.

Do zarażenia kiłą może dojść również podczas pocałunku, jeśli osoba chora doświadczyła zmian chorobowych w obrębie ust, np. właśnie za sprawą swoich wcześniejszych stosunków oralnych.

Szczególnie niebezpieczną drogą zarażenia jest przeniesienie kiły na płód w czasie ciąży. Sytuacja taka grozi poronieniem lub wadami rozwojowymi dziecka, dlatego przyszłe matki powinny zachowywać szczególną ostrożność, a w razie jakichkolwiek podejrzeń, że doszło do zarażenia, podjąć kroki zmierzające do szybkiego zdiagnozowania choroby i jej leczenia.

Z racji różnych sposobów zarażenia, kiłę dzieli się na dwie główne odmiany – kiłę wrodzoną, przejętą przez dziecko w życiu płodowym, oraz kiłę nabytą, na skutek zarażenia np. przez kontakt seksualny.

Jakie objawy daje kiła?

Kiła Badanie online - zamówNajczęstszym i najbardziej charakterystycznym objawem kiły są zmiany na narządach płciowych. Są to twarde, owalne lub krągłe grudki, które nie bolą i samoistnie znikają mniej więcej po miesiącu, bez zostawiania blizn. Dodatkowo można zauważyć również powiększenie węzłów chłonnych w pachwinach.

W bardziej zaawansowanym stadium, grudki i owrzodzenia mogą się pojawić na dłoniach i w jamie ustnej. Mogą wystąpić także objawy, które zwykle kojarzymy z typowymi, pojawiającymi się często infekcjami wirusowymi lub grypą, na przykład gorączka, uczucie ogólnego rozbicia i osłabienia.

Szczególnie groźna jest perspektywa uszkodzenia przez kiłę układu nerwowego i doprowadzenie do zmian w układzie krwionośnym. Szybka diagnoza i podjęcie leczenia są w stanie uratować nie tylko zdrowie, ale często nawet życie chorej osoby.

Diagnozowanie i leczenie kiły

Obserwacja objawów to tylko początek diagnozowania choroby. Aby upewnić się przed podjęciem leczenia, chory zwykle jest kierowany do laboratorium, w celu poddania się szeregowi testów na kiłę.

Podstawowe testy służące do diagnozowania kiły to testy swoiste – krętkowe, oraz nieswoiste – niekrętkowe. W obu przypadkach do testów stosuje się antygeny i niestety obydwa rodzaje można wykonać najwcześniej po miesiącu od potencjalnego zarażenia, ponieważ wcześniej wynik mógłby być fałszywy.

Do leczenia kiły stosuje się antybiotyki, ponieważ choroba ta ma podłoże bakteryjne. Najczęściej stosuje się podawaną domięśniowo penicylinę. Ponieważ jednak wiele osób wykazuje reakcje alergiczne na penicylinę, przed jej podaniem najlepiej wykonać odpowiednie badania w kierunku tolerowania jej przez organizm, aby nie dopuścić do powstania wstrząsu anafilaktycznego. Jeśli chory jest uczulony, zamiennie stosuje się tetracyklinę lub doksycyklinę. Antybiotykoterapia trwa zwykle 3 – 4 tygodnie i nie powinna być przerywana wcześniej bez konsultacji z lekarzem.

Nie istnieją żadne domowe sposoby leczenia kiły, które byłyby chociaż częściowo skuteczne, dlatego w przypadku podejrzenia,że doszło do zarażenia, powinno się przełamać opory wynikające ze skrępowania i dla własnego dobra natychmiast udać się do specjalisty.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *